Primeurtje

Een kaarsje aansteken, oortjes in met piano muziek. Ik was van plan te gaan studeren. Gek genoeg krijg ik in zulke sferen de vreselijke neiging om te gaan schrijven. Misschien ken je het wel; die creatieve uitspattingen die je opeens krijgt als je eigenlijk iets totaal anders moet doen. Er spoken op dit moment zo veel ideeën, levenslessen, plannen en dat soort onzin door mijn hoofd. Ga ik een luchtig stukje tekst schrijven, of ga ik mezelf op een serieuze manier uiten? Ik denk dat ik ga proberen niet na te denken over het feit dat dit op het internet komt te staan. Gewoon doen alsof ik een pen en wat papier voor me heb. Mijn waterval aan gedachtes proberen te verwoorden, zoals ik dat altijd doe. Het zou kunnen dat je denkt; waarom deel je dit? Wat heeft een persoon eraan die volledig willekeurig op mijn site terecht is gekomen? Ik heb werkelijk waar geen idee. Voel je dan ook niet verplicht verder te lezen. Toch, moet ik toegeven dat ik af en toe dingen schrijf waar ik enkele maanden later zelf nog van leer. Het zijn vaak een soort reflectie momentjes, terwijl ik dat aan het begin van mijn schrijfsessie helemaal niet als doel voorzien had. Ik probeer te zoeken naar de woorden die beschrijven waarom ik schrijf. Eigenlijk moet ik dat helemaal niet proberen; dat kan namelijk niet. Ik kan in alle staten zijn en dan opeens die drang voelen. Mijn losse gedachten worden op het papier een verhaal. Alsof ik even een spiegel voor mijn mind moet zetten. Onrustige gevoelens krijgen structuur wanneer je ze op papier zet, zo tussen de lijntjes netjes van links naar rechts. Ik denk dat dat de reden is dat ik mij zo uit. Ik heb een verschrikkelijke chaos in mijn hoofd die af en toe geordend moet worden.

Waar wil ik naartoe? Ik denk dat ik gewoon eens wil kijken of ik mijn reflectie momentjes kan delen. Wie weet heb je er iets aan en kan ik je aansteken, in deze wereld vol triljarden andere mensen die dingen 'delen', met gewoon even zitten en lezen en stil staan.

Wat ik schrijf is natuurlijk ook maar een idee van een meisje ergens achter haar laptop in Amsterdam. Het is niet dat ik wil laten zien hoe iets moet, wat de beste manier is. Het is gewoon dat het ook zo kan en dat iedere gedachte normaal is en gerespecteerd zal worden. Ik wil proberen een individu te blijven met eigen gedachtes. Die gedachtes wil ik hier kwijt.

Wat een lap tekst alweer. Ik denk dat het voor nu even genoeg is. De kans is aanwezig dat dit een eenmalige actie was, dat ik nooit meer iets plaats. Maar voor nu is het een primeurtje.

Reacties

Populaire berichten